1-1.مالکیت خداوند در روز جزا- تبیین جلوه های مالکیت خدا در روز قیامت ونتایج این نگاه- (حمد/4)

و الذی یمکن انتسابه إلیه تعالى بحسب الحقیقة هو حقیقة الملک دون الملک الاعتباری الذی یبطل ببطلان الاعتبار و الوضع، و من المعلوم أن الملک الحقیقی لا ینفک عن التدبیر فإن الشیء إذا افتقر فی وجوده إلى شیء فلم یستقل عنه فی وجوده لم یستقل عنه فی آثار وجوده، فهو تعالى رب لما سواه لأن الرب هو المالک المدبر و هو تعالى کذلک.
مثال برای مالکیت حقیقی: مالکیت خودمان نسبت به اعضای بدنمان.
یَوْمَ هُمْ بارِزُونَ لا یَخْفى عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَیْءٌ لِمَنِ الْمُلْکُ الْیَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ (16)
با آنکه خداوند مالک حقیقى همه چیز در همه وقت است، ولى مالکیّت او در روز قیامت و معاد جلوه ى دیگرى دارد؛
* در آن روز تمام واسطه ها واسباب قطع مى شوند. «تقطّعت بهم الاسباب» (بقره/166)
* نسبت ها و خویشاوندى ها از بین مى رود. «فلا انساب بینهم» (مؤمنون، 101)
* مال و ثروت و فرزندان، ثمرى ندارند. «لا ینفع مال و لا بنون» (شعراء، 88)
* بستگان و نزدیکان نیز فایده اى نمى رسانند. «لن تنفعکم ارحامکم» (ممتحنه، 3)
* نه زبان، اجازه عذر تراشى دارد و نه فکر، فرصت تدبیر. تنها راه چاره لطف خداوند است که صاحب اختیار آن روز است.
در اینجا این سؤال پیش مىآید که مگر خداوند مالک تمام این جهان نیست که ما از او تعبیر به" مالک روز جزا" مىکنیم؟
پاسخ این سؤال با توجه به یک نکته روشن مىشود و آن اینکه مالکیت خداوند گر چه شامل" هر دو جهان" مىباشد، اما بروز و ظهور این مالکیت در قیامت بیشتر است، چرا که در آن روز همه پیوندهاى مادى و مالکیتهاى اعتبارى بریده مىشود، و هیچکس در آنجا چیزى از خود ندارد، حتى اگر شفاعتى صورت گیرد باز به فرمان خدا است، یَوْمَ لا تَمْلِکُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَیْئاً وَ الْأَمْرُ یَوْمَئِذٍ لِلَّهِ:" روزى که هیچکس مالک هیچ چیز براى کمک بدیگرى نیست، و همه کارها به دست خدا است" (سوره انفطار آیه 19).